Voor jongeren

Hier vind je het laatste nieuws en een selectie van content voor jou als jongere. Op danielonline.nu staat alles voor jou: blogs, video’s en podcasts maar ook alle aankomende activiteiten. De verwijzing naar danielonline.nu en naar de website van Koers-vakanties vind je hieronder.

Wie zijn wij?

Wil je kennismaken? Of meer te weten komen over de JBGG? Als non-profit organisatie binnen de Gereformeerde Gemeenten zetten we ons in voor jongeren en iedereen die een rol speelt in het leven van jongeren.

Laatste nieuws van Daniël

Nadoen

De buren verhuizen. Men begint met het leeghalen van de tuin. Een-paar-huizen-verder-overburen, familie en vrienden rollen hun mouwen op, spannen hun spieren en sjouwen ijverig mee met tuinmeubels, planten en gereedschap. Ik zwijg en kijk toe. Vanachter het glas. De stille roep van de kar achter de auto lijkt goed door hen begrepen te worden. Hij is intussen bijna vol genoeg om geleegd te worden een paar kilometer verderop. Plotseling verschijnt er een klein jongetje op mijn netvlies. Met zijn korte armpjes draagt hij een grote, ronde voetbal. Het gezichtje straalt. Dapper stapt hij naar de afgeladen kar, gaat op zijn teentjes staan, strekt zich uit en legt de voetbal neer in de afgeladen kar. Mijn dag is gemaakt. Waarom is het zo vertederend als die kleintjes ons ‘grote mensen’ na gaan doen? Is het de blijdschap die ik in zijn ogen las, toen hij hetzelfde als papa mocht doen? De trots, toen het nog lukte ook? Is het vooral grappig, omdat ze opeens zo wijs lijken terwijl ze echt nog ukjes zijn? Eerlijk gezegd is het ook een beetje confronterend om in te zien dat je blijkbaar zo groot geworden bent dat de kleintjes je na gaan doen. Nadoen. Dan is het niet onbelangrijk welk gedrag ik laat zien. Is mijn gedrag het waard om na te doen? Wie doe ík eigenlijk na? Vertoon ik ook spiegelgedrag? Laat ik in mijn gedrag zien Wie mijn Schepper is, de God Die Zijn Naam aan de mijne verbond toen ik nog geen woord kon zeggen? Het huis van de overburen is intussen leeg. En opnieuw gevuld. Een nieuwe buurman, afkomstig vanuit een naastgelegen provincie, heeft zijn intrek genomen tegenover ons. Wederom helpen meerdere manspersonen met vervoeren, sjouwen en tillen. Geen klein kleutertje met een grote voetbal dit keer. Ik sla het tafereel wederom gade vanachter het glas. Ik hoor de stille roep. Van een koffiekopje dat gevuld wil worden, een schaaltje waar precies een Zeeuwse bolus op past. Misschien is het nu mijn beurt om te gaan dragen. Matanja van Koeveringe

Lees meer

Als je jezelf tegenkomt in het contact met de ander

**Deze Daniël gaat over ‘jij en de ander’. Kunt u een Bijbelse omschrijving geven van hoe je jezelf moet zien en hoe dat zich verhoudt tot onze tijd?** “Vóór de zondeval waren we een beelddrager van God. Ons hart was helemaal vervuld met God. Maar na de zondeval werd ons eigen ‘ik’ god. Sindsdien zijn we voortdurend maar bezig om ons ‘ik’ te voeden. We jagen idealen na, om een goed gevoel te kunnen hebben over die ‘ik’. Maar ons ‘ik’ vervult nooit ons hart zoals God dat deed vóór de zondeval. Er blijft altijd een lege ruimte in ons hart die alleen God kan vervullen.” **Kunt u ook een Bijbelse omschrijving geven van hoe je ‘de ander’ moet zien en hoe zich dat verhoudt tot onze tijd?** “Als het gaat over ‘de ander’ in de Bijbel, denk ik aan de barmhartige Samaritaan. Daarover zegt Jezus aan het eind van de gelijkenis: *Ga heen en doe gij desgelijks.* Wij zijn geneigd als het over onze naaste gaat, om ons te richten op ‘ons soort mensen’. Maar dat is niet wat deze gelijkenis ons leert. In de gelijkenis gaat het juist niet over ‘ons soort mensen’. Deze gelijkenis leert mij dat het irritante kereltje dat langs komt rijden op zijn fatbike, misschien wel mijn naaste is waar ik iets mee moet.” **Wat is nodig om weer terug te gaan naar het Bijbelse denken over jezelf en de ander?** “Bekering. Want de Bijbel leert mij dat mijn eigen ‘ik’ onherstelbaar beschadigd is. Er is iets heel nieuws nodig, je moet weer hersteld worden naar Gods beeld. Je krijgt de Heere Jezus nodig. Door Hem komt je ‘ik’ weer in relatie te staan tot God én tot de ander. Ik las iets heel moois bij Jonathan Edwards. Hij schrijft zoiets als: God móet wel Drie-enig zijn. Want de Vader kan niet alleen maar op Zichzelf gericht zijn. Ook de liefde van God richt zicht altijd op de Ander, de andere Personen in God. Maar de liefde van God richt zich ook buiten Zichzelf, op het verlorene. En als God Zich in Zijn liefde over jou, een verlorene, ontfermt, dan ga jij je vanzelf ook op de ander richten. En nu moet je niet af gaan wachten tot je bekeerd wordt. Doe je mond wijd open en Ik zal Hem vervullen. Dat ‘wijd open’ laat zien dat God geen karig God is.” *Meer lezen? Lees heel het interview op bladzijde 8-11 van Daniël #1 (2026).*

Lees meer

De kleine evangelist

Het begint als een gewone boodschappenochtend. Ik duw het karretje, hij zit erin: benen wiebelend, gezicht vol concentratie. Plotseling zet hij in: “Lees je Bijbel, bid elke dag, dat je groeie mag.” De k-klank vindt hij nog lastig. Maar zijn volume niet. En eerlijk? Dit liedje zou niet direct mijn eerste keuze zijn om luidkeels te zingen in de winkel. We zijn nog geen tien seconden binnen of mensen draaien hun hoofd. Hij kijkt vrolijk terug, alsof hij zeggen wil: luister maar goed, dit is belangrijk. En ik? Mijn eerste reflex is wegduiken achter de groente. Aandacht is niet echt mijn ding. Maar terwijl ik daar sta met een tomaat in mijn hand, komt er een andere gedachte in me op: dit kleine jochie evangeliseert. Hij zingt geen kinderachtig liedje over een koe of een kabouter. Hij roept iedereen op om de Bijbel te lezen. Hij spoort mensen aan om te bidden. In de supermarkt. Tussen het fruit en de aanbieding van wc-papier. Hoe kun je zoiets tegenhouden? Waarom zou ik zijn mond snoeren? Hij schaamt zich nergens voor. Hij hoeft niet te weten wie luistert. Hij vraagt zich niet af of het gepast is. Hij denkt niet: straks vinden ze me raar. Hij zingt, gewoon omdat hij daarvan houdt. En ik… ik heb geleerd om voorzichtig te zijn. Om me aan te passen. Om eerst af te tasten: is het hier veilig? Is dit gepast? Straks kijken ze me vreemd aan. Straks denken ze: daar heb je zo’n vrome. Dus zwijg ik te vaak. Jij misschien ook. Op school. In de trein. In de kantine. Je kunt wel bidden voor het eten, maar dan thuis. Psalmen zingen, prima, maar achter gesloten deuren. Openlijk spreken over de Heere? Alleen als niemand me hoort die me zou kunnen uitlachen. Juist daarom raakt mijn zoontje me. Hij begrijpt niets van vijandschap of schaamte. Hij kent alleen woorden die hij vaak hoort: lees je Bijbel, bid elke dag. En die woorden deelt hij uit, alsof de supermarkt één groot zendingsterrein is. Psalm 8 zegt: *Uit de mond der kinderkens en der zuigelingen hebt Gij sterkte gegrondvest om Uwer tegenpartijen wil; om den vijand en wraakgierige te doen ophouden.* Soms doet een peuter wat jongeren en volwassenen niet durven. Leendert van Beek

Lees meer